Het aantal 80-plussers in Amsterdam groeit van 28.000 naar 66.000 in 2050, blijkt uit het rapport 'Een stad voor iedereen?' van Onderzoek en Statistiek. Steeds meer ouderen wonen alleen, vaak met een laag inkomen, in een woning die niet op ouder worden is gebouwd, terwijl de zorgvraag het aanbod nu al overstijgt. Wat betekent dat voor zorg en wonen thuis, en welke rol kan technologie spelen?
Amsterdam vergrijst: van 28.000 naar 66.000 80-plussers. Wat betekent dat voor zorg thuis?
Amsterdam telt in 2050 naar verwachting 66.000 inwoners van 80 jaar en ouder, tegen 28.000 nu. Dat blijkt uit het rapport ‘Een stad voor iedereen?’ van Onderzoek en Statistiek (O&S) van de gemeente Amsterdam, dat op 8 oktober 2026 is gepresenteerd. Het Parool vatte het samen in een kop: Amsterdam moet zich voorbereiden op een vergrijzende stad.
Ik lees deze cijfers met een dubbele bril: als Amsterdammer en als ondernemer in zorgtechnologie. Achter de getallen zit een vraag die iedere zorgorganisatie, gemeente en woningcorporatie raakt. Hoe zorgen we dat mensen goed en veilig ouder kunnen worden in hun eigen huis, terwijl de zorg niet in hetzelfde tempo meegroeit?
Wat het onderzoek laat zien
De groep ouderen groeit, en de oudste groep groeit het hardst. O&S noemt dat de dubbele vergrijzing. Het rapport, geschreven door een team onder leiding van onderzoeker Hester Booi, is op 8 oktober overhandigd aan wethouder Alexander Scholtes.
Het aantal 65-plussers stijgt van ongeveer 130.000 in 2025 naar 186.000 in 2050.
Het aantal 80-plussers gaat van 28.000 nu naar 66.000 in 2050. Afhankelijk van de levensverwachting ligt dat ergens tussen 45.000 en 81.000, maar in elke variant is de groei fors.
Het aantal 85-plussers verdrievoudigt bijna: van 12.200 naar 36.100.
Het aandeel 67-plussers in de stad stijgt van 12 procent in 2025 naar 16 procent in 2050.
Tegelijk verandert hoe ouderen wonen. Het aantal eenpersoonshuishoudens van 65-plussers steeg tussen 2014 en 2024 met 38 procent, van 46.000 naar ruim 63.000. Bijna de helft van de Amsterdamse AOW-huishoudens (48 procent, zo’n 42.600 huishoudens) heeft een laag inkomen, tegenover 31 procent landelijk.
En dan de woningen zelf. Het rapport is daar duidelijk over: een groot deel van de Amsterdamse woningvoorraad is niet geschikt om op hogere leeftijd zelfstandig in te blijven wonen, bijvoorbeeld door steile trappenhuizen. Tegelijk overstijgt de zorgvraag nu al het aanbod en wordt dat verschil naar verwachting groter. Een kwart van de 75-plussers gebruikt al een Wmo-voorziening, en een op de tien werkenden is 60 jaar of ouder, in de zorg zelfs meer. Een flink deel van het zorgpersoneel gaat de komende jaren dus met pensioen, precies als de vraag het hardst groeit.
Wethouder Alexander Scholtes (Senioren en Stedelijke Ontwikkeling) zei bij de presentatie: “Ook in Amsterdam moet je fijn en waardig oud kunnen worden.” Het college werkt daarom aan een seniorenagenda: geschikte en betaalbare woningen, hulp als dat nodig is en plekken in de buurt om elkaar te ontmoeten.
Wat dit betekent voor zorg en wonen
De opgave verschuift van het verpleeghuis naar de eigen woning. Het overgrote deel van deze ouderen woont straks thuis, omdat zij dat zelf willen en omdat het beleid daar al jaren op stuurt. Maar thuis wonen op je 85ste is iets anders dan thuis wonen op je 70ste.
Drie ontwikkelingen komen samen. Meer mensen wonen alleen, er is minder financiële ruimte om zelf hulp of een andere woning te regelen, en er zijn minder zorgmedewerkers per oudere. Een val in de badkamer, een nacht niet in bed of een dagritme dat langzaam verandert: als er niemand in huis is, merkt niemand het.
De seniorenagenda van de gemeente is daarom hard nodig. Maar bouwen kost jaren, en de groei van het aantal 80-plussers wacht daar niet op. Een groot deel van het antwoord moet dus gevonden worden in de woningen die er nu al staan, en in de manier waarop zorg daar wordt georganiseerd.
Technologie als onderdeel van het antwoord
Technologie lost het personeelstekort niet op, maar helpt wel om schaarse zorg gerichter in te zetten. Passieve sensoren in huis herkennen wat er gebeurt zonder camera’s, zonder wearables en zonder dat de bewoner iets hoeft te doen: valincidenten, in- en uit-bedmomenten en veranderingen in het dagelijks leefpatroon. Een mantelzorger of wijkverpleegkundige krijgt een melding als het nodig is en ziet trends voordat het misgaat.
Zorg wordt daarmee gericht in plaats van routinematig. Een bezoek omdat de signalen daar aanleiding toe geven, niet omdat het toevallig dinsdag is. Voor de bewoner en de naasten betekent het vooral rust: de wetenschap dat het opgemerkt wordt als er iets gebeurt.
Met touchbase werken we hier dagelijks aan, samen met zorgorganisaties in de regio. De installatie is plug-and-play en binnen een kwartier klaar, dus ook een bovenwoning met een steile trap wordt zo een stuk veiliger. Precies de woningen waar het rapport over gaat, zonder verbouwing en zonder jaren wachten.
De verschuiving naar thuis heeft ook een sociale kant. Wie alleen woont, heeft minder vanzelfsprekend contact. Technologie vervangt dat niet, maar kan wel tijd vrijmaken voor de mensen die het verschil maken: familie, buren en zorgprofessionals.
Tot slot
De cijfers van O&S zijn geen verrassing, maar ze maken de opgave concreet: 66.000 80-plussers in 2050, en de meesten van hen wonen thuis. Hoe bereidt uw organisatie zich daarop voor? Welke rol ziet u voor technologie in de woning, en waar liggen de grenzen? Wilt u hierover doorpraten? Neem gerust contact met ons op via touchbase.nl/zakelijk.
Bronnen
Onderzoek en Statistiek, gemeente Amsterdam: Een stad voor iedereen? Oorzaken en gevolgen van demografische ontwikkelingen in Amsterdam, uitgave september 2026, gepresenteerd 8 oktober 2026
Het Parool, 8 oktober 2026: Van 28.000 naar 66.000 80-plussers: Amsterdam moet zich voorbereiden op vergrijzende stad
Gemeente Amsterdam, persbericht 8 oktober 2026: Amsterdam telt in 2050 bijna 3 keer zoveel 85-plussers, maar waar kunnen ze wonen?
Onderzoek en Statistiek: Bevolkingsprognose 2026-2055, factsheet, april 2026
